مِلك الهى خارج نخواهيد شد . يا مراد آن است كه از حكم و جزاى الهى نتوانيد گريخت ، خواه آن كه در زمين وسيع باشيد يا در آسمان كه اوسع از آن است . و براى شما به غير از خداى متعال ، هيچ دوستى كه شما را از عذاب نگاه دارد و نه سرپرست و يارى كه از شما عذاب را دفع نمايد نيست . پس به خود آييد و حق را بپذيريد . تبصره : اين كه فرموده « شما عاجزكننده نيستيد » و نفرموده « شما عاجز نمىكنيد ( به صيغهء فعل ) » به جهت آن است كه نفى صلاحيت و قدرت كند ؛ زيرا هرگاه گفته شود « فلانى خياطى نمىكند » بر اثبات صلاحيت و قدرت او بر خياطى و نفى فعل از او دلالت دارد ، نه به خاطر عدم قدرت او ، به خلاف آن كه گفته شود « فلانى خياط نيست » كه نفى قدرت بر خياطى از او نموده است . ( آيهء 23 ) وَ الَّذِينَ كَفَرُواْ بَايتِ اللَّهِ وَ لِقَآلِه‌ِى أُوْللِكَ يَلِسُواْ مِن رَّحْمَتِى وَأُوْللِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ تفسير : و آنان كه به آيات خدا ( يعنى به يگانگى او و يا به كتاب‌هاى او و يا به انبيا و معجزات ايشان ) كافر شدند و زنده شدن بعد از مردن را كه ملاقات رحمت يا عذاب الهى است نسبت به مؤمنان و كافران ، تكذيب كردند ، آنها از بخشايش من در روز قيامت مأيوس خواهند بود . و ممكن است كه اين ، وصف حال آنها در دنيا باشد ؛ يعنى ايشان اميد به رحمت خدا ندارند ؛ و مؤمن آن است كه هميشه به رحمت الهى اميد داشته باشد و لازمهء اميد ، سعى در طاعات و عبادات است ، و لكن كافر به سبب عدم ايمان هرگز اميد نخواهد داشت . وَأُوْللِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ : و براى آن گروه عذابى دردناك است ؛ يعنى به سبب كفر دائم به عذاب دردناك گرفتار شوند .